| nu_ⓃⓞⓞⓃ 的个人资料*.:｡✿*ﾟⓃⓞⓞⓃ ‘ﾟ･✿.｡.:*照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
10月27日 เพ้อเจ้อ.... เฮ้ออออ...
ฤดูหนาวใกล้เข้ามาแล้วซินะ บรร ยากาศมันยังไงไม่รู้เนอะ เวลาแบบนี้เมือ่ปีที่แล้ว
เราเป็นยังไงบ้างน้า ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไปเราก็คงยังเหมือนเดิม อาจจะมีโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นบ้างก็นะมันเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา
แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปที่เห็นได้ชัดเลยก็คงจะเป็นสิ่งที่อยู่รอบๆตัวเราละมั้ง เราได้พบปะผู้คนมากมาย มีเพื่อนใหม่ๆ
บางคนผ่านเข้ามาในชีวิตเพียงแค่เสี้ยวนาทีก็ผ่านไป บางคนยังคงอยู่ข้างๆเรา และอีกหลายๆคนเราก็คงลืมพวกเค้าไปบ้างแล้ว
คนเรานี่ก็แย่เอนะ คนที่ไม่อยากลืมก็ดันลืมไปซะได้ แต่คนที่อยากจะลืมทำไมมันถึงได้ยากเย็นซะจริงๆ
เราเองก็ถือว่าโชคดีเพราะที่ผ่านมาเราก็เจอแต่เพื่อนที่ดีดี ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนเก่ารึเพื่อนใหม่
เค้าจะไม่ทิ้งเราให้จมอยู่กับปัญหานั้นคนเดียว คำพูดปลอบใจเพียงเล็กน้อยมันก็ทำให้เรามีกำลังใจขึ้นมาได้
ฤดูหนาวปีนี้เราจะเป็นยังไงบ้างน้า แต่เราเคยบอกตัวเองไว้แล้วว่า เราจะต้องเป็นผู้หญิงที่มีความสุขให้ได้
แต่ว่าตอนนี้เราซิเหมือนยังสับสนอะไรหลายๆอย่าง บางครั้งก็ทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าจะยิ้มดี จะเศร้าดี จะยืนดี รึว่าจะนั่งดี
จะทำยังไงให้ผู้หญิงคนนี้มีความสุขได้นะ อะไรคือความสุขที่ผู้หญิงคนนี้ต้องการ เวลานี้เราก็ได้แต่เตือน
ไม่ว่าตอนนี้เธอจะมีความทุกข์รึความสุข เธอก็ต้องยิ้ม แม้จะยิ้มทั้งรอยน้ำตา มันก้ยังดีกว่าทำหน้าอมทุกข์ไม่ใช่หรอ
เพราะนอกจากตัวเธอเองแล้วคนอื่นจะได้มีความสุขไปกับรอยยิ้มของเธอด้วย
***เพ้อเจ้อ*** 9月24日 โลกที่มันเข้าใจยาก โลกนี้ช่างกว้างใหญ่.....
มีคนเคยบอกว่าถ้าคนเราไม่มีความรักก็ไม่สามารถอยู่บนโลกนี้ได้
นี่ซินะเป็นเหตุที่ทำให้คนเราต้องการความรักไม่ว่าจะเป็นจาก ครอบครัว เพื่อน แฟน
หรือคนรอบข้างเราทั้งหมด ทุกคนต่างต้องการความรักด้วยกันทั้งสิ้น....
จะมีใครรู้บ้างมั้ยน้าว่าจริงๆแล้วความรักมันเริ่มเกิดขึ้นมาตอนไหน เกิดขึ้นมาได้ยังไง
ความรักมันเกิดความรักมันเกิดขึ้นเพราะความผูกพันหรือเปล่า? ความผูกพันมันทำให้
เกิดความรักได้โดยไม่รู้ตัว ยิ่งผูกพันก็ยิ่งรัก(จริงหรอ)
ความรักระหว่างคน สอง คน หลายคนเลือกที่จะไม่มีรัก เลือกที่จะอยู่คนเดียว
อาจเป็นเพราะเค้าไม่เคยรักใครจริงๆ หรือ อาจเป็นเพราะเค้าเหนื่อยกับความรักมา
มากพอ การพักใจก็อาจทำให้เรามองเห็นคุณค่าในตัวเองมากขึ้น หันกลับมามองตัวเอง
แม้การที่ใครบางคนหมดรักในตัวเรา ไม่เห็นค่าในตัวเรา ทอดทิ้งให้เราอยู่กับความอ้างว้าง
แต่อย่างน้อยก็ยังมีตัวเราที่ไม่เคยทรยศต่อความรู้สึกของตัวเอง ไม่เคยทำร้ายจิตใจของเรา
ให้บอบช้ำ กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้เราลุกขึ้นได้อีกครั้ง.....
ความรักทำให้คนเรามีความสุขและก็ทำให้คนเรามีความทุกข์ได้
เราเองก็ไม่ค่อยเข้าใจกับความรักซักเท่าไหร่ คนที่มีความสุขกับความรักก็มีมาก
แต่คนที่มีความทุกข์กับคำว่ารักก็มีไม่น้อยเหมือนกัน....
>> ทำไมน้า? หลายคนที่มีความทุกข์เพราะคำว่ารักนั้น ทำไมเค้าไม่เลือกที่จะหยุดรัก
แล้วเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ ก่อนหน้านี้เราเองก็ไม่เข้าใจ ทั้งๆที่คนทุกคนสามารถเลือกได้
ทุกคนมีสิทธิ์เลือกสิ่งดีดีให้กับชีวิตของตัวเองได้อยุ่แล้ว แต่ทำไมเค้ากลับเลือกที่จะอยู่
กับความรักที่มีแต่ทุกข์...
นี่คงเป็นเพราะ ความผูกพันซินะ ความผูกพันที่มันค่อยๆเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็น
+ความรัก+ พอมาถึงวันที่เราต้องการจะตัดรัก มันก็คงจะไม่ใช่เรื่องง่ายเช่นกัน
การ รอคอย.... อะไรซักอย่างที่มันไม่มีจุดหมายนั้น มันเป็นการรอคอยที่เปล่าประโยชน์
จริงๆ แต่ยังมีคนอีกมากมายที่พร้อมที่จะ รอ รอ รอ เค้ารออะไรกันน้า ทั้งที่การรอคอยมัน
ทำให้คนที่รอนั้นเจ็บปวด...
คนทุกคนต่างก็มีความทรงจำไม่ว่าจะดีหรือร้าย ล้วนแต่ประทับอยู่ในใจของเราทั้งนั้น ทุกอย่างคือบทเรียนที่สอนให้
เราโตขึ้น สอนให้เรายืนขึ้น และมองไปข้างหน้า....
ความรู้สึกของคนเรามันเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนจริงๆ
การที่จะมีใครซักคนมาเข้าใจเรามันเป็นเรื่องที่ยาก
อย่าเพิ่งหมดหวังกับความรัก แม้รักนั้นจะไม่เป็นอย่างที่เราต้องการ... 7月20日 Memory in Hawaii Hawaii...Honolulu...waikiki...Lamon rd.
 wow!! ครั้งแรกเมื่อรู้ว่าได้ไปฮาวาย เราตื่นเต้นมาก ก็มันเป็นเกาะที่มีชื่อเสียง...
เป็นเกาะในฝันของใครหลายๆคน เราเองก็เหมือนกัน เริ่มจินตนาการไปต่างๆนา นา
พอไปถึง อ่ะ!!!ภาพที่เราเห้นก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด( สงสัยจะติดภาพมาจากในการ์ตูน
ลืนึกถึงภาพความเป็นจริง)
เราได้ขายไอศครีม Haagen Dasz วันแรกๆรู้สึกกลัวมาก ก็นะ ฟังเค้าพูดกันไม่ออกนิ
ไม่รู้จะพูดยังไงด้วย แต่เพื่อนในร้านทุกคนก็พยายามคุยกับเราเล่นกับเรา
เค้าพยายามกันมาก แม้เราจะฟังไม่รู้เรื่องซะส่วนใหญ่ 555+ ทุกคนทำให้เรายิ้มและหัวเราะ
ได้ตลอดเวลา เรามี owner manager and myfriend ที่ดีมากๆ ทุกคนคอย take care
เราเสมอ เรามีความสุขและสนุกมากที่ได้ทำงานนี้ Haagen Dasz ทำให้เรามีความทรงจำที่ดีๆ
and นุชชี่ขอบใจนะที่คอยห่วงเค้าตลอด ดีใจที่ได้ทำงานด้วยกัน เราสนุกมากเลยที่พวกเรา
ได้ทำงานด้วยกัน ไปเข้าห้องน้ำด้วยกัน55+ กินมาม่ากับไอติม(สูตรใหม่ของแกกกก)
รุ้ปะตอนที่แกไม่อยู่แล้วเค้าก้กินสูตรนี้ เค้าคิดถึงแกมากๆ... ว่างๆแล้วเจอกานน้า
--นอกจากเราจะขายไอศครีมแล้วเรายังทำงานที่ Jack in the box ที่นี้เป็นงานที่เหนื่อยมากสำหรับเรา
มันเป็นงานที่หนัก ช่วงแรกๆก็เกร็งเหมือนกัน พอทำไปทำมาก็โอนะ แต่อยู่ร้านนี้ทั้งวันแทบไม่ได้พูดเลย
ทำงานอย่างเดียว เพื่อนที่ทำงานส่วนใหญ่อายุก็รุ่นแม่ๆทั้งนั้นเลย แต่ก็ยังงดีที่เรายังมีเพื่อนคนไทย(อัพ)
ที่เหนื่อยมาด้วยกันและก็ยังมีmanagerคนไทยที่คอยช่วยเหลือเรา ถึงวันที่ทำงานวันสุดท้ายจริงๆ
เราก็ใจหายเหมือนกัน ผูกพนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รุ....
**นอกจากที่ร้านกลับที่พักมาเรายังได้เจอเพื่อนๆคนไทยอีก 22 คนแม้จะเพิ่งรู้จัก แม้จะทำงานคนล่ะที่
แต่ก็ดูทุกคนสนิทกันมาก เราประทับใจในตัวทุกคน แม้จะเพิ่งรู้จักกันแต่ทุกคนก็ห่วงใยกันและกัน
ใครกลับดึกแค่ไหนก็จะมีเพื่อนๆมานั่งรอรับ... ปิดร้านกันตี1-2 ก็ไม่หลับไม่นอนกัน ต้องมาเม้าส์กันก่อน
กินข้าวด้วยกันก่อน บางวันday off ก็ไป เล่นทะเล ไปเดินเล่นที่ต่างๆ และเราที่ใจที่เรา
ได้เที่ยวกับเพื่อนๆทุกคนทั้งวันที่เจสันพาไปเที่ยวรอบเกาะ หรือวันที่ไปฮานามาเบย์ และอีกมากมาย
เรามีความสุขมากจริงๆ เราดีใจนะการที่เราไปฮาวายครั้งนี้ทำให้เราได้รู้จักเพื่อนดีดีอีกเพียบเลย
 >>>มีอีกหนึ่งสิ่งที่ทำให้เราหลงรักฮาวาย ก็คือ บรรยากาศของที่นั้น ที่นั่นแดดร้อนก็จริงแต่ก็ไม่ทำให้เรามีเหงื่อ
จะไปไหนมาไหนก็สะดวก เพียงแค่เราไม่อยากอุดอู้อยู่ที่ห้องเราก้สามารถออกมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะที่แสนจะน่านอน
หรือไม่ก็ออกมาเดินเล่นนั่งเล่นที่ชายหาด เราชอบมานั่งเล่นที่ชายหาดมากกว่า วันไหนที่ทำงานเลิกเร็ว
เราก็จะมานั่งเล่นที่หาดตรงข้ามร้าน คนมากมายมานั่งฟังเสียงคลื่น เสียงคนดนตรี บางคนเอาหนังสือมานั่งอ่าน
หลายคนมาเป็นคู่รัก นัง่มองคนเล่นน้ำก็เพลินๆดี สวนเราก็มานั่งเขียนไดอารี่ บ้างก็นั่งคุยกับใครก็ไม่รู้ที่เค้าผ่านมาแถวนั้น..
พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงเรื่อยๆ คบเพลิงก็ถูกจุดเพื่อปกกันความมืด
ฝั่งตรงข้ามของถนนมีร้านค้าแบรนดังมากมาย เรียงรายกันเป็นแนวยาว ผู้คนยังคงเดินขวักไขว้กันต่อไป
การshopping ยังคงป็นกิจกรรมยอดฮิตของนักท่องเที่ยว เมือ่ร้านค้าต่างๆเริ่มปิด ผู้คนยังคงไม่หลับไหล
ยังคงเหลือสถานที่สำหรับมนุษย์กลางคืน ผับ บาร์ อาซีเอ เพิ่งเริ่มคึกครื้น กว่าจะปิดก็เกือบเช้าแล้ว....
***สำหรับเราแล้วเราเริ่มหลงรักที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แค่การที่เราได้นั่ซึมซับบบรยากาศของที่นั่นเราก็มีความสุขแล้ว
แต่ถ้าให่ไปอยู่โดยไม่มีเพื่อนคนไทยเราก็คงอยู่ไม่ได้ คงเหงาน่าดู.....***
แม้ฮาวายจะไม่เป็นแบบภาพที่เราจินตนาการไว้ แต่อะไรหลายอย่างที่นั่นก็ทำให้เราประทับใจ
ทำให้เรามีความทรงจำที่ดี วันเวลาทำให้เราผูกพันกับที่นั้นโดยที่เราไม่รุ้ตัว เรายอมรับเรายัคง
คิดถึงอะไรหลายๆอย่างที่นั้น ทั้งเพื่อน ทั้งทุกคนที่คอยดูแล ทั้งกิจกรรมทุกอย่างที่เราได้ทำ
และยังคงคิดถึงเพื่อนๆคนไทยที่คอยเป็นห่วงเรา คอยอยู่ข้างๆเรา...THANK YOU FOR EVERYTHING
1月21日 35 ปีแล้วนะ 35 ปี นิเทศศาสตร์.................
ช่วงนี้ก็เริ่มได้ทำงานภาคแล้ว กลุ่มเราก้มีทั้งอยู่สเตดและก็การแสดง
ส่วนเราก็มาอยู่การแสดง ตอนแรกก็ลังเลอยู่ 2 อย่าง
แต่ฟูฟูบอกว่ามาอยู่การแสดงนี่แหละจะได้กล้าๆขึ้นหน่อย
เราก็เลยลองดูเพื่อจะกล้าลงวิชาโท PA เหมือนเพื่อนๆ
เข้ามาทำงานนี้ก็สนุกดีได้รู้จัก เพื่อนๆ พี่ๆที่น่ารักอีกมากมาย(โดยเฉพาะพี่กิ๊ฟ)
ช่วงนี้ตอ้งซ้อมทุกวันถึงเหนื่อยแต่ก็สนุก *-*
พองาน35 ปีจบก็มีงานFirst Step ต่ออีก พูดถึงงานFirst Step
ก็ต้องรีบทำดิสเพลหนัง ไม่รู้งานนี้จะเสียตังค์กันอีกเท่า
ไหร่........ช่วงนี้มีแต่เสียตังค์ต้องซื้อเสื้อ35 เสื้อFirst Step ค่านักแสดงอีก
แต่นี่ยังไม่เท่ากับค่าซื้อของกิน กิน กิน
ไม่รู้จะกินเยอะไปไหน อยากนู้น อยากนี่ทั้งวันและก็ค่าเที่ยวอีก .....
***เบื่อจริง ช่วงนี้เป็นไรอีกไม่รู้ ทั้งๆทีงานก็เยอะอยู่กับเพื่อนทั้งวัน
ซ้อมงาน35 ปีจนถึงดึก ยังจะมีอารมณ์นี้แทรกเข้ามาอีก
เฮ้ออ.. มันไม่รูสึกมานานแล้วนะ อยู่กับเพื่อนก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่หรอ....
1月6日 ))) ฉากเสร๊จแล้ววว ((( และ และ แล้ว งานฉากก็ได้เสร็จสิ้นลงไปอีกชิ้น เสร็จซะทีนะ
โดยเฉพาะวันนี้เหนื่อยจริงๆ จัดตั้งแต่เช้าถึงเย็น กว่าจะได้ถ่ายก็เย็นๆ
นุชมาเป็นพิธีกรให้ ก็ทำได้ดีนะกล้าพูดดีอ่ะ ถึงจะเขินก็ข่มอารมณ์ได้
>>>ใช้เวลา 5 วันในการทำฉาก 5 วันที่ผ่านมาก็เป็น ช่วงเวลาที่สนุกมากเลย
ทำงานแบบไม่เครียด แต่เราว่าพี่กอล์ฟคนนึงแหละที่เครียด 555
***ตอนแรกคิดว่างานฉากจะใช้เงินไม่เยอะแล้วนะ เห็นว่ามีเหลือจากทำโมเดล
สุดท้ายก็เกินกว่าทีคิดไว้ แต่ก็บังดีที่ไม่ถึง 5 พัน เพราะยังมีงานfinal อีกเปลืองจริงๆ
แต่ก็เอาน่าเลือกที่จะทำแล้วนิ
***งานนี้คงไม่เสร็จถ้าไม่มีเพื่อนๆของพี่กอล์ฟมาช่วย ช่วยทำงาน ช่วยให้มีเสียงหัวเราะ
ช่วยให้มีรอยยิ้ม แต่ไม่มีน้ำตานะ
 ก็มีพวกพี่โต พี่เน็ต พี่ฟิลม์ พี่ออม และอีกหลายคนที่มาช่วยวันสุดท้าย ช่วยจัดแสง จัดไฟ เป็นเรื่องที่เราไม่ถนัดเลย ถ้าไม่มีพวกพี่เค้าก็คง
ลำบากน่าดู
***วันที่จัดฉากเข้าสตู มากันแต่เช้าจัดเสร็จก็ตอนเย็นนู้น อัดรายการประมาณ 10 นาที
แล้วก็ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกภูมิใจกับความสำเร้จอ่ะ ถึงจะไม่เนี๊ยบมากก็ตาม พอถึงตอนเก็บ
(ต้องรื้อฉาก) ทำลายกันไม่ถึง 1 นาที เผลอหันหลังแป๊บเดียว หันกลับมาของทุกชิ้นกลายเป็นอาวุธ
ต่อสู้กันซะงั้น 555 โดยเฉพาะมหา โดนรุม อิอิ
***5วันที่ผ่านมาก็สนุกดี ได้ไปกระฉ่อนด้วยกัน ได้ร้องเกะด้วยกัน ได้กินข้าวด้วนกัน เยอะๆ ก็ดีนะ
รู้สึกว่ามีพี่เพิ่มขึ้น ก็แบบว่าดูเป็นพี่ชายดีอ่ะ ยังไงก็มาช่วยงานหน้าด้วยก็ดี อิอิ  1月1日 HAPPY NEW YEAR 2007HAPPY NEW YEAR 2007
สอบเส็ดแล้ว......ดีจังเหมือนจะหายเครียดนะ แต่ป่าวเลยไม่รู้คะแนนออกมาจะเป็นยังไง
เครียดจริงจริ๊ง
>>> ปีใหม่แหละ ปีปีนึงนี่ผ่านไปเร็วจริงๆเลยนะ ปีที่แล้วยังเป็นเฟรชชี่อยู่เลยมาปีนี้
ก็ใกล้จบปี 2 แหละ555 คงต้องยอมรับแหละว่าแก่ขึ้นจริงๆ จะว่าไปก็ยังไม่แก่นะ
พี่เทคเราแก่กว่า อิอิ
x'mas ที่ผ่านมาก็ไปถ่ายรูปแถวๆเกสร คนเยอะอ่ะต้องแย้งกันถ่าย
แต่ดูปีที่แล้วคนเยอะกว่านะ แต่ก็ดีชอบชอบอ่ะ ชอบซานต้า 555 แล้วก็เหนื่อยดี
>>> ปีใหม่แล้วบรรยากาศก็เปลี่ยนๆไป มีคนบอกว่าบรรยากาศแบบนี้เป็น
บรรยากาศแบบว่า ต้องแอบชอบใครซักคน เป็นช่วงแอบชอบด้วยนะ 555
มันคงรู้สึกดีไม่น้อยเลยนะ ปีที่แล้วก็รู้สึกว่าเราจะรู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน แต่ก็รู้ตัวดีอ่ะ
แค่อยากชอบใคร อยากทำไรให้ก็เท่านั้น ปีนี้ไม่เหมือนปีที่แล้วนะเพราะปีนี้ว่างเปล่ากว่าปีที่แล้วอีก
สอบเส็ดก็ไปเที่ยวกะเพื่อนๆ ได้เจอเพื่อนที่รนม.ด้วย ปีใหม่นี้ไม่ได้ไปต่างจังหวัด
อยู่ที่นี่กะเพื่อนๆวันที่ 31กะว่าจะเที่ยวซะหน่อย ออกไปกินข้าวกะบ้านดา อยู่ดีดี
แบมบูโทรมาบอกว่าเค้ามีวางระเบิดกัน
 เหอๆ วางระเบิดหลายที่ด้วยซิ น่ากัว น่ากัว ป๊าดาเลยให้อยู่บ้าน
เคาดาวกัน 3 คน กะฟูฟู ด่าด๊า แต่ตอนเค้าจุดพลุ ก็เดินออกมาดูที่ท่าน้ำ...
แถวท่าดินแดงอ่ะ เห็นชัดมากเลย พลุมาจากหลายทางมากเสียงนี้น่ากัวไปเลย
มีคนขับเรือผ่านด้วยตะโกนว่าสวัสดีปีใหม่ไปตลอดทางเลย อยากลงไปในเรือมั้งจัง...
ใครนะวางระเบิด น่าโมโหจริงๆ คนเค้าจะฉลองกัน จะมีความสุขกัน บังอาจ...
เฮ่อแต่ก็ทำไรไม่ได้ ได้แต่บ่นๆ
เช้ามาก็เลยไปฉลองซิสเลอร์กัน 3 คน ก็ดีน่าได้นั่งกินกับเพื่อน ได้นั่งคุยกัน
ได้หัวเราะด้วยกันไม่ต้องมีอะไรมากมายแค่นี้ก็มีความสุขแล้ว แต่ที่น่ากัว คือ
ต้องกลับมาเจอความจริง ความจริงที่ว่าก็คือ งาน งาน งาน
 เยอะได้อีก แต่คว่มจริงก็คือความจริงเราหนีไปไม่ได้หรอก ที่ทำได้ตอนนี้ก็เตรียมตัว
พร้อมรับกับความจริงที่เราจะต้องเผชิญ
 ยิ้มสู้กับทุกปัญหา สู้ สู้ นะทุกคน9月1日 @@...มาอัพแล้ว..@@ มาแล้ว มาแล้ว ......................
ไม่ได้อัพนานมักๆๆ ไม่ค่อยได้เล่นเน็ตอ่ะ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะอัพไรด้วย ความรู้สึกเก่าๆก็ยังเหมือนเดิมไม่ได้ดีขึ้นเลย นี่ก็ใกล้จะสอบfinalแล้วด้วย งานก็เยอะแยะมากมาย เรื่องต่างๆอีก
ช่วงนี้เป็นไรไม่รุ้อารมขึ้นๆลงๆบ่อย ดูเครียดๆทั้งวันจนเพื่อนทักเลย เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราเองเป็นอะไรเครียดเรื่องอะไร เราก็ได้ลองกลับมานั่งคิดแล้วนะว่าจริงๆแล้วเรากำลังเครียด
เรื่องอะไรอยู่ เรื่องอะไรที่ทำให้เราเป็นแบบนี้ แต่สุดท้ายเราก็นึกไม่ออก คงจะเป็นหลายๆเรื่อง หลายๆอย่างรวมกัน ตอนี้ก็ได้แต่พยายามทำให้ใจเย็นลงให้เป็นปกติ...
นี่ก็เพิ่งผ่านวันเกิดเรามาได้ไม่นาน...ปีนี้ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษวันเกิดก็ไปค้างบ้านแบมบู ต้องไปทำงานอ่ะเลยออกจะเงียบเหงา แต่พอเที่ยงคืนปุ๊บแบมบูก็กระโดดมาHBD ตกใจหมดเลยแล้วก็มีญาติ เพื่อนๆโทรมา บางคนไม่ได้คุยกันหลายปีก้โทรมา คิดถึงจริงๆ บางคนก็ลืมอ่ะนะ
 ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยเราเองก็ไม่ลืม....555แต่เราชอบตอนที่ก่อนจะกินเค้ก "ฟูฟู เป้ เค้ก" ร้องเพลงHBDให้ ไม่มีเทียนหรอกนะ ใช้ไฟกลมๆที่ประห้องแทนร้องเสร็จก็อธิษฐานแล้วก็ดึงปลั๊กออก555+ ตลกเนอะ
แต่มันก็รู้สึกดีนะ รู้สึกอบอุ่นดี
 เด๋วพรุ่งนี้ก็ได้เจอเพื่อนๆรนม.แล้ว ดีใจจังคิดถึงมากๆ...
มะกี้เค้กโทรมาบอกเรื่องเพื่อนปิงปองอึ้งเลย ขนาดไม่ค่อยรู้จักยังรู้สึกเสียใจเลย ก็มันเห็นกันอยู่ทุกวันนิเนอะ คิดไรไม่ออกแล้ว...ไปดีกว่า ไปคิดอะไรหลายๆอย่างก่อน
ชีวิตคนเรามันสั้นจริงๆ
*****วันที่ 2 ไปงานโรงเรียนมาแหละ...งานเกษียณแม่ณี-รวมตัวเด็กสายวิทย์... มีความสุขมากๆเลยได้เจอเพื่อนเพื่อน และพี่ๆรุ่นอื่น บางคนจำหน้าแทบไม่ได้แล้ว
มีความสุขเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปในวันเก่าๆที่เคยเรียนมัธยม เป็นช่วงเวลาที่ดีมากๆ แค่ได้มองหน้ากัน ยิ้มให้กัน ไม่จำเป็นต้องพูด ต้องอธิบายอะไรมากมายหลายร้อยพัน
เราก็สามารถรู้สึกได้ถึงความรัก ความคิดถึงที่มีให้กัน ดีจังเลยเนอะที่ได้มาเจอกัน รุ่นพี่หลายคนที่เราไม่เคยรู้จักมาวันนี้ทุกคนก็มีแต่รอยยิ้มให้กัน และยังได้เจออาจาร์ยที่พวกเรารักอีก
คงไม่มีอะไรจะสุขไปกว่านี้ ความสุขที่ได้ย้อนกลับไปนึกถึงความทรงจำ วีรกรรม ที่ได้ทำร่วมกัน******
....วันเวลาแม้จะผ่านไปนานแคไหน สังคมแม้จะทำให้คนเราเปลี่ยนไปได้ แต่เรายังคงเป้นคนๆเดิมสำหรับคนที่รักเรา แม้เราจะดี-เลวแคไหนเพื่อนยังคงอยู่ข้างๆเราเสมอ เพื่อนไม่เคยรังเกียจเรา ไม่ว่าเราจะเป็นยังไง เพื่อนจะให้อภัยเพื่อนได้เสมอ.....
>>> ขอบคุณอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้พวกเราได้มาเป็นศิษย์-อาจาร์ย ขอบคุณที่ได้มาเป็นพี่-เป็นน้องกัน ขอบคุณที่ได้มาเป็นเพื่อน ขอบคุณที่ทำให้เพื่อนเรามาอยู่โรงเรียนราชวินิต มัธยมและขอบคุณจริงที่มางานในวันนี้ ทำให้พวกเราได้เจอกันอีกครั้ง เรามีความสุขมากจริงๆๆ |
|||||
|
|
